پر از بغضم و نمناک   رعدی نيست   مترسکم می گريد.... بادبادکم آرميده  و قلبم.... کوير پوستم را لمس می کنی

جوانه می زنم....  چقدر می توانم وسيع باشم    تو....   دستانم تشنگـــــی لبانت را بی پاسخ نمی گذارند   و  می دانم

بي گاهان  

به غربت

به زماني که خود در نرسيده بود

چنين زاده شدم در بيشه ي جانوران و سنگ ،

و  قلبم  

در خلاء  تپيدن آغاز کرد .                     گهواره ي تکرار را ترک گفتم  

                                                       در سرزمين بي پرنده و بي بهار .

                                                       نخستين سفرم   باز آمدن بود .

                                                       دريافتم که بشارتي نيست

                                                       چرا که سرابي در ميانه بود .

                                                       دوردست اميدي نمي آموخت.

دانستم که بشارتي نيست :

اين بي کرانه

               زنداني چندان عظيم بود

                                            که روح

                                                             از شرم ناتواني

                                                                                   در اشک پنهان مي شد .